اگر پارکینگ درست دیده نشود، «هزینه پنهان» است و اگر درست طراحی و تجهیز بشود، «دارایی فعال مجتمع» میشود.
هر حادثه کوچک میتواند منجر به ریسک حقوقی و تخریب چهره برند شود.
پارکینگ اولین جایی است که کاربر وارد میشود و آخرین جایی است که از آن خارج میشود؛ در نتیجه مهمترین قسمت ارتباط مخاطب با مجموعه است.
پارکینگی که بدون راهکار مهندسی نگهداری میشود، بهجای یک دارایی پایدار، به منبع هزینههای تکرارشونده تبدیل خواهد شد. تعمیرات مقطعی، دوبارهکاری و فرسایش زودهنگام سازه، هر سال بودجه نگهداری را افزایش میدهد و در بلندمدت هزینهای بسیار بالاتر از اجرای یک راهکار اصولی تحمیل میکند.
پارکینگ، اگر فقط فضای توقف نباشد، میتواند به یک دارایی فعال تبدیل شود؛ فضایی که با طراحی، هوشمندسازی و تجاریسازی، هم تجربه کاربر را ارتقا میدهد و هم برای مجموعه جریان درآمدی پایدار ایجاد میکند.
انتخاب نادرست پوشش کف، هـــزینه اجــرا را چندبرابر و عمر بهرهبرداری را یک چندم میکند.
طراحی یکپارچه، با کاهش خطاهای انسانی و بهبود تجربه کـــاربر، مستقیمــــا هزینههــــای پنهـــان را کم و با بازگشت مشتری درآمد مجموعه را بیشتر میکند.
پارکینگ باید در شرایط غیرعادی هم قابل مدیریت بماند. طراحی مسیرها، علائم و نورپردازی اضطراری، امکان هدایت ایمن خودروها را در زمان قطعی برق یا بحران فراهم میکند و از ایجاد آشفتگی، حادثه و فشار روانی مراجعان و کاربران جلوگیری میکند.
استانداردسازی پارکینگ بهمعنای محدودیت نیست، بلکه ابزار کنترل ریسک و هزینه است. انطباق با الزامات ایمنی، خطاها و ایرادات تکرارشونده در بازدیدهای دورهای را کاهش میدهد، از فرسایش زودهنگام تجهیزات جلوگیری میکند و با افزایش عمر مفید زیرساختها، هزینههای نگهداری را در بلندمدت بهطور محسوسی کم میکند